Met zijn doordringende blik bestudeerde hij het menselijk ras, zoekend naar iets menselijks....iets waar hij niet
depressief van werd. James stak zijn hoofd niet in het zand....en ook al probeerde hij de wereld te begrijpen,
accepteren kon hij deze "echte" wereld niet, die niet eens zoveel verschil maakte met de nepwereld in
Hollywood. Er moest in zijn ogen toch een wereld zijn die eerlijk en oprecht was. Dus crëëerde hij zijn eigen
wereld, een wereld waar hij zichzelf kon zijn. Zo af en toe ging hij de deur uit om de "echte" wereld aan te raken.
Dan ging hij naar het huis van een vriend en bleef toen een uur voor het huis staren...zal ik wel of zal ik niet....
om dan te besluiten weer naar zijn eigen wereld terug te gaan.
Het kon ook anders zijn, dan was hij open en vrolijk en stond hij met beide benen in de wereld. Als zijn vrienden
hem niet konden accepteren zoals hij was, dan was de vriendschap zo over. Tenslotte had hij alles alleen
gedaan en was hij niemand, maar dan ook niemand iets schuldig. En dat verschool hij niet onder stoelen of
banken.
Ondanks dat hij er financieel op vooruit ging, leefde hij sober en had niet veel nodig. Kocht zelfs geen nieuwe
kleren, droeg nog steeds zijn oude jack en zwarte jas die hij al 2 jaar droeg. En als iemand er naar vroeg, dan
zei hij; "Waarom een nieuwe kopen als deze goed is?"
Zelden ging hij de stad in, al zijn tijd ging op aan studeren, zoveel mogelijk kennis opdoen. Om te ontspannen
zocht hij zijn vrienden op die hem namen zoals hij was...onvoorwaardelijk.
James Dean, the man behind the mask, van alles wat er over hem geschreven of gezegd werd en wordt, onder
dat masker was hij een gewone jongen. Zijn weg zoekend in de wereld...zoals wij allemaal zoeken.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
